Door Danielle de Wit, Manager Pedagogiek
“Hoe kom je eigenlijk aan het onderwerp neurodiversiteit?” vroeg Mariëlle Balledux, het nieuwe lid van Raad van Toezicht, aan mij. Een goede vraag.
Sinds 1 maart werk ik bij SKO. In de eerste weken las ik zoveel SKO-stukken en één zin viel mij gelijk op, namelijk ‘Alle breinen tellen mee’. Wow, dacht ik, zo hoort het toch te zijn?
Zowel voor kinderen, als voor collega’s. We hebben allemaal een gebruiksaanwijzing, die net even anders werkt. De een denkt hardop, de ander liever in stilte, de een schrijft alles op, de ander onthoudt het gewoon. En juist al die breinen bij elkaar brengen iets moois. Tenminste, als we niet alleen de verschillen, maar ook de kracht ervan weten te zien.
Als ik terugkijk op de studiedag, dan was dit voor mij de rode draad. De verhalen van Juf Sofie maakten duidelijk dat kinderen zich niet allemaal op dezelfde manier ontwikkelen. Sommige kinderen zijn als paardenbloemen: veerkrachtig en sterk onder uiteenlopende omstandigheden. Andere kinderen zijn meer als orchideeën: gevoelig voor hun omgeving en gebaat bij extra aandacht en steun. Juist omdat zij vaak minder leeftijdsgenoten ontmoeten die de wereld op dezelfde manier ervaren, kunnen zij zich soms anders of zelfs eenzaam voelen.
Het beeld van de boot hielp daarbij. Ineens werden moeilijke woorden als executieve functies heel herkenbaar. Want wie heeft er nooit moeite gehad met plannen, een impuls onderdrukken, rustig blijven bij tegenslag of gewoon beginnen aan een taak? Kinderen oefenen deze vaardigheden iedere dag. En als ik eerlijk ben, doen wij dat als volwassenen soms ook nog steeds.
Wat mij vooral bijbleef, is dat ieder kind minstens één volwassene nodig heeft die ertoe doet. Iemand die kijkt, luistert, begrijpt en ziet wat een kind nodig heeft om verder te groeien. Een ouder, familielid, maar ook een pedagogisch professional. Voor een kind kan juist die ene persoon het verschil maken.
In onze visie staat dat we het belangrijk vinden dat kinderen mogen worden en zijn wie ze (willen) zijn. Misschien begint dat wel met echt zien dat niet ieder brein hetzelfde werkt, dat verschillen er mogen zijn en dat ieder kind iemand verdient die daarin naast hem of haar staat. Voor mij was dat de boodschap van deze studiedag!





